Düne özlem

Öfke kontroldan, söz ağızdan çıkınca geri dönmek zor.

Hele ki öfke şiddete dönüşüp tokat olarak yüzüne çarpmışsa sevdiğinin.

Pişmanlıkla özür dilesen de eskisi gibi olması en iyi olasılıkla zaman alacaktır.

Yüzdeki iz geçer ama kalpteki iz uzun süre kalır.

Onu daha çok sevmen, ona daha çok ilgi göstermen gerekir.

Attığın her adımla bir zorba olmadığını kanıtlamak zorundasındır artık.

Affedileceğininin de garantisi yoktur üstelik.

Güzel giden bir şeyi mahvetmişsindir.

Kalp kırıklığının, gözyaşının, pişmanlığın olmadığı aşkın en büyük neşe kaynağın olduğu dünü özlersin.

Öte yandan bazen öyle sözler ederiz ki tokat atmaktan beter duruma düşürürüz kendimizi.

Söz düşüncesizce ağızdan çıkmış, ortalığı yakıp yıkmıştır. Daha da kötüsü özür dileyecek tüm yolları bile kapatmışsındır.

Düne geri dönmeyi dilersin, ne çeşit bir budala olduğunu düşünüp ağlamak istersin.

Yapacak bir şey yoktur; Beatles’ın yesterday şarkısı kafanın içinde çalmaya başlar ve sen çaresizce sözlere eşlik edersin:

“Dün tüm dertlerim çok uzak gözüküyordu
Şimdi sanki buraya kalmaya gelmiş gibiler
…
Yanlış bir şey söyledim
Şimdi dünü özlüyorum
…
Dün, aşk oynaması kolay bir oyun gibiydi
Şimdi gizlenmek için bir yer arıyorum”

25 Mart 2008

Arkadaşına tavsiye et